367 سال پيش ، در روز 24 نوامبر سال 1642 ميلادي ابل تاسمان ، دريانورد هلندي جزيره بي نظيري را کشف کرد که بعدها به نام او تاسماني ناميده شد.اين جزيره واقع در اقيانوسيه داراي پوشش گياهي و طبيعت وحشي ويژه خود ، پس از پشت سر گذاشتن فراز و نشيب هاي تاريخي ، امروز بخشي از فدراسيون استراليا است.


آبل يانسزون تاسمان پس از کشف اين جزيره آن را سرزمين وان ديمن ناميد. وان ديمن نام فرماندار کل کمپاني هلندي هند غربي بود.

در قرن هجدهم ميلادي دريانوردان زيادي از قبيل کاپيتان کوک در ساحل تاسماني پياده شدند.

اما در سال 1798 ميلادي کاپيتان ماتيو فليندرز ، دريانورد انگليسي پيرامون تاسماني را پيمود و متوجه جزيره بودن اين سرزمين شد.او آن بخش از اقيانوس که جزيره تاسماني را از قاره اقيانوسيه جدا مي کرد ، تنگه باس ناميد.

در همان زمان ، کينگ فرماندار نيو ولز جنوبي تصميم گرفت يک مهاجرنشين ديگر را در جنوب سيدني ايجاد کند و پس از ترديد فراوان محلي را در مصب رودخانه درونت در تاسماني انتخاب کرد.

در سال 1804 ميلادي در اين مکان شهر هوبارت مرکز کنوني تاسماني احداث شد.شهر هوبارت در ابتدا يک دهکده چادري بود که 262 نفر جمعيت داشت که 178 نفر آنها زندانيان محکوم بودند.

از آن پس تاسماني به محل انتقال زندانيان تبديل شد تا اينکه در سال 1856 ميلادي اعزام زندانيان به اين جزيره منحصر به فرد ممنوع گرديد.تا آن زمان بيش از 60000 زنداني به جزيره انتقال يافته بودند که تنها راه نجات آنها از اين مکان فقط مرگ بود.

پس از ممنوع شدن انتقال زندانيان براي زدودن اين خاطره تلخ نام سرزمين وان ديمن به نام کاشف آن «تاسماني» تغيير يافت.

سرانجام در سال 1901 ميلادي ، جزيره تاسماني به عنوان بخشي از فدراسيون استراليا درآمد.

به اين ترتيب ، در روز 24 نوامبر سال 1642 ميلادي ، ابل يانسزون تاسمان جزيره منحصر به فردي را کشف کرد که حدود 2 قرن بعد به نام خود او «تاسماني» ناميده شد.

تاسماني داراي گياهان و جانوراني است که نظير آنها در ساير نقاط جهان مشاهده نمي شود.امروز تاسماني به دليل زيبايي و تنوع طبيعت آن در فهرست ميراث طبيعي حفاظت شده جهان قرار گرفته است.

3 سال پيش در روز 23 نوامبر سال 1946 ميلادي به دستور آدميرال تيه‌ري دار ژانليو ، فرماندار کل فرانسوي هندوچين ، ناوگان جنگي دريايي فرانسه بندر هايفونگ در بخش شمالي ويتنام که در آن زمان جزو مستعمرات فرانسه بود را بمباران کرد.


در اين بمباران 6000 نفر از مردم بندر هايفونگ که در آن زمان در دست هوشي مين ، رهبر حزب ويت مين بود کشته مي شوند. اين سرآغاز جنگ نخست هندوچين بود.

منطقه هندوچين شامل ويتنام ، لائوس و کامبوج از مستعمرات فرانسه بود.

فرانسه در سال 1887ميلادي ويتنام را مستعمره کرده بود.در سال 1945 ميلادي با خروج نيروهاي اشغالگران ژاپني ويتنام استقلال خود را اعلام مي کند.

هوشي مين ، رهبر حزب ويت مين تاسيس جمهوري دموکراتيک ويتنام را اعلام کرد اما فرانسوي ها که هنگام جنگ جهاني دوم توسط ژاپني ها از منطقه بيرون رانده شده بودند حاضر به پذيرش استقلال ويتنام نبودند.

در سال 1946 ميلادي ، دولت جديدي در فرانسه به قدرت مي رسد و تصميم مي گيرد با ويتنامي ها در مورد استقلال مذاکره کند.

ژان سنتني ، نماينده فرانسه با هوشي مين يک توافق نامه را در روز 6 مارس سال 1946 امضا مي کند.براساس اين توافق يک کشور آزاد ويتنام در بطن اتحاديه فرانسه در هندوچين به رسميت شناخته مي شود.

اين کشور فقط بخش شمالي ويتنام کنوني را دربرمي گرفت. قرار بود يک کنفرانس در کاخ فونتن بلو فرانسه براي مشخص کردن جنبه هاي استقلال ويتنام تشکيل شود.

حتي يک همه پرسي براي اتحاد 3 بخش مجزاي ويتنام که شامل شمال ويتنام ، سايگون فرانسه و کوشين شين بود ، برگزار گردد.

در روز 19 نوامبر سال 1946 ميلادي در بندر هايفونگ يک تيراندازي ميان يک لنج چيني و ماموران گمرک فرانسه درمي گيرد.

ملي گرايان ويتنامي با اين لنج بنزين قاچاق حمل مي کردند. در اين تيراندازي 24 نفر از جمله يک افسر فرانسوي گمرک کشته مي شوند.اين حادثه موجب مي شود مذاکرات استقلال خاتمه يافته و کليه توافق ها لغو شوند.

ادامه مطلب

اولين مسجد در اسلام:
بناء مسجد در اسلام براى اولين بار در محلة «قباء» در نزديكى مدينه برپا شد. بنايى كه بسيار ساده بود و در مدتى اندك، جايگاه عبادت مسلمين به امامت رسول خدا)ص) شده بود و در محل سكونت بنى عمر و بنى عوف قرار داشت.
تاريخ اسلام در ذكر مدت اقامت پيامبر در «قباء» اختلافى است ولى ظاهراً ده روز يا بيشتر در اين مكان بسر برده‌اند و پس از آن وارد به محلة بنى سالم بنى عوف شدند و نماز جمعه را در «وادى رانوناء» اقامه كردند و اين اولين نماز جمعه‌اى بود كه اقامه شد. محل نماز جمعه را مسجدى قرار دادند كه در اين محل است.[11]
بعد از آن به طرف مدينه حركت نمودند و جايى را كه شتر نشست و سپس برخاست و در مرحلة دوم به آنجا برگشت و آرام گرفت، با ادن صاحبش، محل ساختمان مسجدالنبى (ص( را آنجا قرار دادند.
برخي بناى مسجد قبا را به عمار و ياسر نسبت داده‌اند. مي‌نويسند كه او در «قباء» سايبانى براى رسول خدا ساخت و به جمع‌آورى سنگ پرداخت و مسجدى براى او ترتيب داد. بخاطر آنكه بانيان اين مسجد در كمال خلوص بوده و از مهاجرين بودند كه سختيهاي بسيارى را در كنار پيامبر متحمل شدند، رسول خدا در اين مسجد زياد نماز مي‌خواند و حتى پس از رفتن به مدينه در برخى از ايام هفته به قبا مي‌رفت و در آنجا نماز جماعت اقامه مي‌كردند. برخى مورخين گفته‌اند پيامبر اولين نماز جمعه را در مسجد قبا برپاى داشت كه اين قول مورد اختلاف است.
در روايت آمده است: «سألت الصادق (ع) عن المسجد الذى اسس على التقوي؟ قال: مسجد قباء»[12] «از امام صادق (ع) پرسيدم در مورد مسجدى كه بر اساس تقوى بنا شده است كدام مسجد است؟ فرمود: مسجد قباء است.

                                            

در مدينه و اطراف آن مساجد بسيارى است كه هر كدام يادآور خاطره‌اى است. از جمله مسجد قبا، مسجد فضيخ، مسجد غمامه، مسجد الاجابه، مسجد ذباب، مسجد جمعه، مسجد سبعه يعني مسجد فتح، مسجد على (ع)،‌ مسجد سلمان، مسجد ابوبكر، مسجد عمر،‌ مسجد فاطمه، مسجد ذوقبلتين. پيامبر در سال دوم هجرت در مسجد بنى سلمه به نماز ايستاده بود. دو ركعت از نماز گذشته بود كه آياتى بر پيغمبر نازل شد و مأمور به توجه به سوى مسجدالحرام شد. «و من حيث خرجت فول وجهك شطر المسجد الحرام و حيث ما كنتم فولوا وجوهكم شطره»[27] «پس دو ركعت ديگر را به سوي كعبه متوجه شدند. اين مسجد كه در آن يك نماز به سوى دو قبله خوانده شد به مسجد ذوقبلتين موسوم شد».
                                             

ادامه مطلب

ساختمان مسجدالنبى (ص ) در مورد ساختمان و بناء مسجدالنبى از امام صادق (ع) نقل شده است كه فرمود: «رسول خدا مسجدش را ابتدائاً به صورت يك خشتى ساخت و پس از آن به علت زيادتر شدن مسلمانان آن را توسعه داد و از جنبة ساختمانى با يك خشت و نيم، ديوارش را چيد و در مرحلة سوم به علت كثرت جمعيت مسلمين و لزوم توسعه، آنرا توسعه داد و براى استحكام، ديوارها را دو خشتى قرار داد و چون گرما مسلمانان را آزاد مي‌داد از شاخه‌هاى نخل سقفي براى مسجد قرار داد ولى در مقابل باران اجازه نداد كه سقف را با گل بپوشانند تا جلوى باران را بگيرد و فرمود: «لا عريش كعريش موسى (ع) فلم يزل كذلك حتى قبض (ص) و كان جداره قبل ان يظلل قامة»[19] «نه سايبانى مثل سايبان موسي (ع) پس تا هنگام رحلت آن حضرت (ص) اينگونه بود و ديوارش هم قبل از سايبان سازى به اندازة قد يك انسان عادى بود». از امام باقر (ع) هم نقل شده است كه فرمود: «اول مايبدأ به قائمنا سقوف المساجد فيكسرها و يأمر بها فتجعل عريشاً كعريش موسي»[20] «اولين چيزى كه قائم ما (عج) به آن مي‌پردازد اينست كه دستور مي‌دهد تا سقف مساجد را خراب كنند و آنها را مثل سايبان حضرت موسى (ع) قرار دهند». اصرار در روايات شيعه بر اينست كه مساجد را از تزئينات و تجملات جدا كنند و بلايى كه كليسا و معابد ساير ملل به آن دچار شدند دامن مساجد اسلام را نگيرد. احتمالاً مراد روايت نيز چنين باشد كه سقف مساجد ماداميكه بعنوان سايبان ساده و براى حفاظت مسلمانان از گزند باشد مانعى ندارد و اگر براى زينت و جبروت ظاهرى باشد نامطلوب است. برخى افراد ساده انديش با استدلال اينكه خانة خدا را بايد گرامى داشت و راه تعظيم شعائر اسلامى تزيين كردن آن به انواع زينتهاست فرهنگ بيگانه از اسلام و برخاسته از كج فكرى و دنياطلبى و تأثيرات فرهنگهاى يهود و نصارى و مجوس را به جامعه تحميل كردند تا جايى كه يكى از عمده‌ترين بدعتها و اسباب گمراهى مسلمانان مي‌شود و ظاهر بر باطن و شكل بر محتوا چيره مي‌گردد و رويدادهاى مهم تاريخى ما مانند انقلاب اسلامى تنها شمه‌اى از غلبه باطن بر ظاهر بود.

                                   

سال پيش در روز اول دسامبر سال 1918 ميلادي کشور پادشاهي يوگسلاوي شامل صرب ها ، کروات ها ، بوسنياک ها و اسلوون ها رسما تاسيس شد.تاسيس اين كشور پادشاهي نامتجانس در خاتمه جنگ جهاني اول 1914 تا 1918 ميلادي صورت گرفت.


صرب ها که از سال 1830 ميلادي از قيموميت امپراتوري عثماني خارج شده بودند ، از اين لحاظ خود را ممتاز دانسته و خواستار برتري بر ديگر اقوام بودند.

صرب ها از همان آغاز تاسيس اين پادشاهي تسلط خود بر آن را برقرار مي کنند.

اين پادشاهي با داشتن 3 مذهب ، دو خط ، چهار زبان و چند گروه قومي به همان اندازه امپراتوري هاي اتريش - مجارستان و عثماني که از فروپاشي آنها به وجود آمده بود ، شکننده بود.

اين واقعيت در سال 1934 ميلادي با قتل الکساندر اول ، پادشاه يوگسلاوي کاملا آشکار شد.

اين اقوام هرگز تا قبل از تاسيس پادشاهي يوگسلاوي با يکديگر همزيستي نکرده بودند.به همين دليل ميان آنها خصومت بروز کرد.

تنها مشت آهنين ژوزف بروز تيتو بود که پس از خاتمه جنگ جهاني دوم يکپارچگي يوگسلاوي را حفظ کرد.با مرگ تيتو بارديگر خصومت ها از سرگرفته مي شوند.

به اين ترتيب ، در روز اول دسامبر سال 1918 ميلادي كشور پادشاهي نامتجانس يوگسلاوي تاسيس مي شود.

در پايان جنگ جهاني دوم حکومت يوگسلاوي به جمهوري سوسياليستي به رهبري تيتو تغيير مي کند.

با مرگ تيتو در روز 4 مه سال 1980 ميلادي ، صرب ها بارديگر مطالبات برتري جويانه خود را مطرح مي کنند.

سرانجام در اوايل دهه 1990 ميلادي جنگ هاي خونيني ميان اقوام مختلف يوگسلاوي درمي گيرد که عامل آن صرب ها بودند و سرانجام موزاييک يوگسلاوي ازهم فرو مي پاشد.

9 سال پيش در روز اول دسامبر سال 1640 ميلادي طبقه اشراف پرتغال عليه اشغالگران اسپانيايي قيام کردند و توانستند با حمايت فرانسه بار ديگر استقلال کشور خود را به دست آورند.


در پي استقلال دوباره پرتغال ، اشراف اين کشوريک نفر به نام ژائو دو براگانس را از ميان خود برگزيده و بر تخت سلطنت پرتغال نشاندند.

در روز 4 اوت سال 1578 ميلادي ، سباستيانو ، پادشاه پرتغال هنگام جنگ با مسلمانان در مراکش به قتل مي رسد.

پادشاه اسپانيا ، فيليپ دوم از سلسله هابسبورگ از هرج و مرج بر سر جانشيني سباستيانو استفاده کرده و خاک پرتغال را اشغال مي کند و با منضم کردن خاک پرتغال به امپراتوري اسپانيا خود را پادشاه پرتغال نيز مي نامد.
دوران اشغال پرتغال توسط اسپانيا بسيار خشونت بار بود و بارها مردم پرتغال توسط سربازان اسپانيايي قتل عام شدند.

در عين حال ، مردم پرتغال براي تامين هزينه جنگ هاي پادشاهان اسپانيا زير بار فشار ماليات هاي فزاينده قرار داشتند.

در اين دوره پرهرج و مرج ، انگليسي ها و هلندي ها نيز به نوبه خود سودجسته و امپراتوري استعماري پرتغال از برزيل تا جزيره ماکائو در آسياي جنوب شرقي را مورد تعرض قرار مي دهند.

پرتغالي ها چندين بار دست به قيام مي زنند و از تضعيف شدن سلسله هابسبورگ اسپانيا که در سواحل رودخانه راين با هلندي ها و نيز در کوه هاي پيرنه با فرانسوي ها در جنگ بود ، استفاده کرده و سرانجام با حمايت کاردينال دو ريشوليو ، صدراعظم فرانسه موفق مي شوند بار ديگر استقلال خود را کسب کنند.

ژائو دوبراگانس در روز 15 دسامبر سال 1640 ميلادي در ميان حمايت مردم پرتغال تاجگذاري کرده و با نام ژائو چهارم به تخت سلطنت مي نشيند.

به اين ترتيب ، در روز اول دسامبر سال 1640 ميلادي طبقه اشراف پرتغال عليه اشغالگران اسپانيايي قيام کرده و با حمايت کاردينال دو ريشوليو ، صدراعظم مقتدر فرانسه موفق شدند بار ديگر استقلال کشور خود را به دست آورند.

پرتغالي ها از آن پس ناگزير بودند عليه تلاش هاي اسپانيا براي تصرف دوباره کشورشان مبارزه کنند.

پرتغال علي رغم حفظ امپراتوري مستعمراتي خود ، قدرت پيشين دريايي را از دست داد و هلندي ها و انگليسي ها انحصار تجارت پرسود ادويه که در گذشته در اختيار پرتغال بود را به چنگ آوردند.

سال پيش در روز 2 دسامبر سال 1805 ميلادي ناپلئون اول،امپراتور فرانسه درست يک سال پس از تاجگذاري اش در نبرد اوسترليتز به درخشان ترين پيروزي جنگي خود دست يافت.


در اين جنگ و در يک روز آفتابي که در اواخر فصل پاييز منظره دلپذيري داشت ، ناپلئون اول فقط در چند ساعت ارتش هاي 2 امپراتور ديگر ، فرانتز دوم ، امپراتور اتريش و الکساندر اول ، امپراتور روسيه را درهم شکست.به همين دليل اوسترليتز به جنگ 3 امپراتور ناميده مي شود.

در سال 1805 ميلادي سومين اتحاديه عليه ناپلئون به تحريک انگلستان تشکيل شده بود.

ناپلئون که به دليل از دست دادن نيروي دريايي اش نمي توانست به خاک انگلستان که به منزله سر اين اتحاديه بود حمله کند ، تصميم گرفت به بازوي آن اتريش ضربه بزند.

بنابراين ، ناپلئون با ارتش خود آماده مقابله با ارتش هاي اتريش و روسيه شد.او سپاه اتريش به فرماندهي ژنرال ماخ را در اولم در روز 20 اکتبر سال 1805 ميلادي شکست داد.

سپس با تعقيب بقاياي سپاه اتريش ، ناپلئون اول پيروزمندانه وارد وين ، پايتخت امپراتوري اتريش شد.اين نخستين بار در تاريخ وين پايتخت سلسله هابسبورگ بود که بايد در مقابل يک فاتح تسليم مي شد.

در روز 19 نوامبر ، ارتش فرانسه به برون (برنو ، مرکز موراويا واقع در جمهوري چک امروزي) رسيد.

در مقابل ارتش فرانسه ، ارتش روسيه و اتريش تحت فرماندهي ژنرال روس کوتوزوف صف کشيده بودند.دو سپاه چند بار دست به نبردهاي کم دامنه اي زدند.

                                   

ادامه مطلب

ميشل کالماي ري، وزيرخارجه سوئيس روز سه‌شنبه با بيان نگراني عميق دولت سوئيس از نتايج همه پرسي يکشنبه که ساخت مناره مساجد را در آن کشور ممنوع مي‌کند، احتمال داد که دولت سوئيس اين تصميم را لغو کند.


به گزارش آسوشيتدپرس، وزير خارجه سوئيس گفت: محدود کردن فرهنگ‌ها و اديان مختلف در سوئيس در حالي که پيروان آنها در کنار يکديگر در اين کشور زندگي مي‌کنند، امنيت را به خطر مي‌اندازد و حتي ممکن است که واکنش‌هاي خشونت بار را در پي آورد.

خانم کالماي ري که در ديدار با وزيران خارجه سازمان امنيت و همکاري‌هاي اروپا در يونان سخن مي‌گفت، تأکيد کرد که با وجود همه پرسي روز يکشنبه سوئيس، کسي قصد ندارد مناره مساجد کنوني در سوئيس را خراب كند.

وزير خارجه سوئيس گفت: مسلمانان در اين کشور به خوبي با ساير جامعه آميخته شده‌اند و نتيجه همه پرسي هيچ تغييري در سياست خارجي دولت سوئيس به وجود نخواهد آورد و اين کشور همچنان مناسبات گرم خود را با جهان اسلام حفظ خواهد کرد.

در همه پرسي که يکشنبه در سوئيس برگزار شد، 57 درصد از کساني که به پاي صندوق‌هاي رأي رفتند، با ممنوع کردن ساخت مناره مساجد در اين کشور موافقت کردند.

حزب مردم سوئيس که يک حزب افراطي دست راستي است، باني اين همه پرسي بود اما جامعه مسلمانان سوئيس رسماً از مداخله در اين بحث خودداري کرد، هرچند که اين عدم مداخله نتيجه را تغيير نداد.

سه روز قبل از همه پرسي، افراطيون راستگرا به مسجد اصلي ژنو بي‌حرمتي کرده وديوارهاي اين مسجد را با رنگ آلوده کردند.

شوراي اتحاديه اروپا دوشنبه اعلام کرده بود که نتيجه همه پرسي سوئيس مي تواند به مفهوم پايمال کردن حقوق اساسي شهروندان براساس کنوانسيون‌هاي بين‌المللي باشد و دادگاه اروپا مي‌تواند آن را لغو کند. اين احتمال نيز مطرح شده که دادگاه عالي فدرال يا دادگاه حقوق بشر اروپا نتيجه اين همه پرسي را لغو کند.

وزير دادگستري سوئيس، خانم اويلينه ويلدمر اشلومپف، نيز در مصاحبه با روزنامه سوئيسي بليک گفته بود که اين ممنوعيت با کنوانسيون اروپايي حقوق انساني مغايرت دارد.

وزير دادگستري سوئيس در عين حال گفته بود: اين رأي حک شده بر روي سنگ نيست که نتوان آن را پاک کرد اما افزوده بود که همه پرسي بلافاصله اجرايي خواهد شد.

يکي از تندترين واکنش‌ها در سطح اروپا از سوي برنار کوشنر وزير خارجه فرانسه بيان شد که دوشنبه گفته بود :اين رخداد نشانه جدي فقدان شکيبايي است.

کشورهاي اسلامي به نتيجه همه پرسي سوئيس واکنش خشمگينانه‌اي نشان دادند و از جمله مفتي اعظم مصر دوشنبه گفته بود که به تمامي مسلمانان جهان و اسلام توهين شده است.

محمد ششم پادشاه مغرب در بيانيه‌اي گفت: نتيجه همه پرسي با پرستيژ تمدني که تا کنون سوئيس نشان مي‌داد، تناقض دارد.

ادامه مطلب

يوکيا آمانو كه پيش از اين به‌عنوان نماينده ژاپن در آژانس بين‌المللي انرژي اتمي فعاليت مي‌كرد، از روز سه‌شنبه‌ به طور رسمي فعاليت خود را به‌عنوان مديركل آژانس آغاز كرد.


يوکيا آمانو مدير کل جديد آژانس بين ‌المللي انرژي اتمي، 63 ساله دارد و در ماه مه سال 1946 در کاناگاوا در ژاپن متولد شده است.

يوكيو آمانو كه فارغ‌التحصيل دانشکده حقوق دانشگاه توکيو است در سال 1972 ميلادي به وزارت خارجه ژاپن راه يافت. او تا پيش از سال 2005 ميلادي كه ماموريت خود را در وين آغاز كرد، رئيس بخش علوم و كنترل تسليحات هسته اي وزارت خارجه ژاپن بود و در سال‌هاي 2005 تا 2006 ميلادي مقام رياست شوراي حکام آژانس بين‌المللي انرژي اتمي را برعهده داشت.

آمانو که با به ‌دست آوردن دو سوم آرا در نشست دوم ژوييه سال جاري شوراي حكام، جانشين محمد البرادعي شد، در آوريل سال 2001 ميلادي نيز به‌عنوان نماينده ژاپن در هيئت سازمان ملل متحد در زمينه مسائل موشکي منصوب و درست سه ماه پس از آن نيز وارد گروه متخصصان سازمان ملل در زمينه تحصيلات منع گسترش و خلع سلاح هسته‌اي شد.

اين ديپلمات ژاپني در سفارتخانه‌هاي ژاپن در هانوي، واشنگتن و بروکسل نيز حضور داشته و همچنين يکي از اعضاي هيئت اعزامي ژاپن به کنفرانس خلع سلاح هسته‌اي در ژنو بوده ‌است.

مديركل جديد آژانس بين‌المللي انرژي اتمي در يكي از نخستين اظهارنظرها پس كسب كرسي رياست ان نهاد بين‌المللي تاكيد كرد كه آژانس بايد ميان نقش دوگانه خود در برابر عدم اشاعه هسته‌اي از يك سو و استفاده از انرژي هسته‌اي از سوي ديگر توازن برقرار كند. او همچنين معتقد است كه گسترش تسليحات و تروريسم هسته‌اي، تهديدي جدي براي جامعه بين‌الملل است.

آمانو اعلام كرده كه تصميم دارد برنامه كاري خود را روي گسترش استفاده از انرژي هسته‌اي در حوزه‌هاي پزشكي، صنايع غذايي و توليد برق متمركز كند.

اين سياستمدار ژاپني به‌عنوان شهروندي كه كشورش قرباني بمباران اتمي بوده، اميدوار است روزي آژانس بتواند نقشي موثر در راستي‌آزمايي خلع‌سلاح هسته‌اي ايفا كند. آمانو بر اين باور است كه او نه تنها براي ژاپن كه براي منافع جامعه بين‌الملل تلاش مي‌كند. اين ديپلمات 63 ساله همواره تاکيد مي‌كند که به‌عنوان شهروند ژاپن نهايت تلاش خود را انجام مي‌دهد که از گسترش سلاح‌هاي اتمي در دنيا پيشگيري کند.

آمانو تا سال 2013 ميلادي در سمت مديركلي آژانس بين‌المللي انرژي اتمي باقي مي‌ماند.